Çocuk, en masum en temiz yönü insanın; günahsız zaman dilimi çocukluk hayatın...
Çocuk mutlu olmak gülmek ister, doğduğundan beri öğrendiği gibi; o yüzdendir tatlıları, şekerlemeleri sevişi... Acıyı sevmez bir çocuk, savaşı hiç!
Savaş bir çocuğun yüreğine konan akbabadır, serçe yüreğinde, yüzündeki mutlu gülümsemeyi unutturan.
Dilindeki tat tomurcukları bile acıya alışmamışken; annesizliği, babasızlığı tattırır çocuğa savaş. O masum yürek kimsesizliğin acısını nasıl yaşasın?
'Oyun en önemli işim.' deyip; tanklara taş atarken bile oyun oynadığını düşünen çocuk, bir bombanın uçurtma olmadığını, kurşunların inci tanesi olmadığını nasıl anlasın? Büyüdüğünde anladığı zaman ne olacak? Bunu hiç düşündük mü?
Kendi savaşlarımızda arada kaynayan çocukların büyüyünce kavga etmeyen, arkadaşı ile iyi geçinen bir insan olmasını nasıl bekleyebiliriz ki...
Anlamadığı savaş çocukların oyunlarına dahi yansıyorsa, anladığı zaman bu dünya gelecek nesil çocukların ellerinde un ufak olmayacak mı kendi çocuklarını kendileri gibi ezerek...
Biz kendi evimizde çocuklarımız kötü şeyler görüp kötü şeyler yapmasınlar diye gözlerini kaparken ellerimizle; savaş alanındaki çocuk savaş bitene dek 'kör ebe' oynamaya mahkum o hâlde...
Şimdi savaşı çıkaranların çocukluğunda kadınlara, çocuklara ve yaşlılara dokunulmazken; çocuk şehitlerimize ağladığımız bu dönemden sonra; şimdiki çocuklar büyüdüğünde daha zalimleşecek; sevgiyle dolması gerekirken, ailesini öldürenlere karşı kin ve nefretle tanışıp dolacak minik yüreciği...
Sözün özü değerli dostlarım, çocuk yüreği, aklı ile savaş canavarlardan, öcülerden daha korkunç bir şey çocuğun çocukluğunu elinden alan...
*******************************************************************************
7. sınıfta iken Amerika - Irak savaşını her gün haberlerde izliyor, yaşıyorduk. Bir akşam televizyonda haberlerde, camide kalıp korunmaya çalışan Iraklı insanlardan 'çok yaşlı' bir dedenin öldürülüşü haberinin videoları yayınlandı defalarca ve burkuldu minik yüreğim, taştı gözlerim ve düşüncelerim. Sonra birden aşağıdaki ilk şiirimi yazmış hâlde buldum kendimi...
ACIMIYORLAR
Acımıyorlar...
Gece gündüz her tarafı yıkıp bombalıyorlar.
Acımıyorlar...
Alimler, bebekler, kadınlar öldürülüyorlar.
Acımıyorlar...
Tanklarla ufacık çocukları öldürüyorlar.
Korkuyorlar... İntihar eden canlı bombalardan.
Seviyorlar... Öldürmeyi, katliam yapmayı.
Acıyoruz...
Öldürülenlere, evi barkı yıkılanlara.
Acıyoruz...
Savaş alanlarındaki savunmasız çocuklara.
Acıyoruz...
Savaşlardaki güçsüz, çaresiz insanlara.
Utanıyoruz... Çünkü onlara yardım edemiyoruz.
Korkuyoruz... Savaşın büyümesinden, katliamın çoğalmasından.
Savaşsız bir dünya duası ile...
AYŞE ÖZKAN
