Nam-ı diğer ayrıcalık. Kişiye özel ayrıcalık denilse daha doğru olur. Bir türlü biz de değerini bulamayan ifade. Başkalarında olunca bazen tereddüt yaşasak da genel tavrımız öfke dolu olur. Bu ne haksızlık, bu dünyada adamının olacak türü ifadelerle öfkemizi haykırırız. Bazen, adam koca başkan , iki adamı işe almasın mı, bu kadar da olsun deyiveririz. Ben olsam ben de yaparım diye bir de ölçüt koyarız. Ölçütün adı “ben”.
İmtiyaz, benle alakalı olunca hepimiz birden istemem yan cebime koy modunda nazlanır, bilmem olur mu ki diye bir iki git gelden sonra ikna olur, icabını yaparız. Sonra, minare çalındı ne de olsa kılıf bulmak zor olmasa gerek. Zaten, hemen herkes hazır gönüllü terzi olmaya. Belki pişmanlık duyup yaptıklarını dostlarına paylaşırsın. Ama, onlar hazır diktikleri elbiseleri giydirmeye başlar.
“Sen en doğrusunu yapmışsın. “
“Millet neler yapıyor, senin haberin var mı?”
“Kantarın topuzu kaçmışsa, doğru olmak doğruya en büyük haksızlık olur.”
Pazara çıkarsın. Altı üstü, iki kilo domates alacaksın, pazarcı “abi, 2 lira ama sana 1,75 olur.”
Apartmanda kapıcın, “abi senin yerin başka, senin Allah’ına gurban.”
Hastan olur, sıra alayım dersin: Akraban doktor: “Hiç gerek yok, bu işi de halledemeyeceksek niye doktor olduk. “
Okulda öğretmen: Sen çocuğunu hiç merak etme, ben bütün öğretmenlerle konuşurum.
İmtiyaz, başkalarında olunca sevilmeyen şey. Bize olunca en doğal hak.
Ama, “emrolunduğun gibi dosdoğru ol ” diyor Allah.
Boşuna yaşlanmamışsın ya Resulullah.