Eşini AVM'de Unutan Adam!

Karı- koca evlerine 30 km uzaklıkta bir alışveriş merkezine giderler.
Adam eve döner. Kapıyı çalar. Kimse yok.
Eşini AVM’de unuttuğunu hatırlar.

Durun, adamcağıza methiyelerinizi (!) düzmeden, bir beyin fırtınası yapalım.

Çift yeni evlenmiş olabilir; değilse bile beyefendi alışverişe hep yalnız gitmiş olabilir. Duruma alışık olmayabilir.

Beyefendiye, acil telefon gelmiş olabilir. Alış veriş merkezinden eşine haber vererek ayrılmıştır ancak telefondaki acil durum, uzun zaman almış olabilir, adam evine ulaşıncaya kadar eşi aklına gelmemiştir.

Adamın ciddi bir sağlık sorunu olabilir. Hafıza kaybı yaşamış olabilir. Ya da, bir hastalığın ilk belirtileri görülmüş olabilir.

Adamın ciddi ekonomik sorunları olabilir ve eşinin durumdan haberi yoktur.

Olay çiftin hayatında alışagelmiş bir durum olabilir.

Sebebi ne olursa olsun bu olay yaşanmıştır.

Bir dostumdan duyduğumda sebebini-sonucunu hiç sormadım.

Yaşanan olayı da , sadece “farklı” olduğu için buraya taşıdım. Bildiğimiz farklılıklara bir yenisini daha ekleyelim.

Muhtemelen siz unutkanlığı bu boyutuyla hiç yaşamadınız. İlk kez duyma ihtimalinize karşı sözlerinizi sona bırakmanızı istedim. Belki, biraz “empati” duygularınızı, kelimelerimizi yumuşatır diye düşündüm.

Bu, belki kendimiz gibi olmayana tahammül sınırlarımızı genişletme adına bir fırsat olabilir.

Sınırlarını belirlediğimiz her kalıbın bizi bir “farklılık” ile karşıladığı şu dünyada hayal dünyamızı farklılıklara karşı hep hazır tutmalıyız. Bazen, o farklıların gözünden dünyaya bakıp kendi farkımızı görmeliyiz.

Onlara, varsınız demeyi bilmeli. Varlıklarını sümen altı ederek, yahut onların aleyhinde konuşarak sorunları büyütmemeliyiz.

Zaten “yok” dediklerimiz varlıklarıyla dünyamızı bize dar etmiyor mu?

Son söz, başkalarının güzelliğini görememek kişiye çirkinlik olarak yeter.











 
Orjinal Köşe Yazısına Git